Warsztaty terapii zajęciowej

Oprócz środowiskowych domów samopomocy placówkami dziennego wsparcia dla osób z niepełnosprawnością są warsztaty terapii zajęciowej. WTZ także prowadzą zajęcia terapeutyczne i pozwalają uczestnikowi na bezpieczne spędzenie kilku godzin w ciągu dnia, różnią się jednak od ŚDS-ów przede wszystkim celem działania, a co za tym idzie – profilem uczestników, którzy powinni rokować szansę na aktywność zawodową (wejście na otwarty rynek pracy lub zatrudnienie w ramach zakładu aktywności zawodowej). Już przed kandydatami stawia to więc wymóg przedstawienia orzeczenia z wyraźnym wskazaniem do uczestnictwa w WTZ (choć trwają prace nad uproszczeniem procedury kwalifikacyjnej). Do udziału w zajęciach uprawnia umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności. Warsztaty terapii zajęciowej przeznaczone są dla osób pełnoletnich, w niektórych placówkach przewiduje się jednak przyjmowanie uczestników już od 15 roku życia.

Obecnie istnieje około 720 warsztatów rozlokowanych w większości powiatów, w województwie świętokrzyskim jest ich około 25. W skali kraju z zajęć korzysta ok. 26 tys. uczestników. Dokładnymi informacjami na temat wolnych miejsc dysponuje lokalny PCPR, a także PFRON jako współfinansujący tworzenie i działalność WTZ. Większość placówek prowadzą organizacje pozarządowe: stowarzyszenia, fundacje i podmioty wyznaniowe (np. PSONI, Caritas); warsztaty mogą też być prowadzone bezpośrednio przez jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty, takie jak zakłady aktywności zawodowej, spółdzielnie lub zakłady pracy chronionej.

Kadrę WTZ stanowią: kierownik, rehabilitanci, terapeuci zajęciowi, psycholog oraz (w zależności od potrzeb): pielęgniarka lub lekarz, pracownik socjalny, instruktor zawodu i inna osoba niezbędna do funkcjonowania warsztatu, przy czym na jedną osobę pracującą bezpośrednio z uczestnikami nie powinno przypadać więcej niż pięciu podopiecznych. Liczebność grup terapeutycznych określa ponadto stopień i rodzaj niepełnosprawności uczestników.

Zajęcia odbywają się w pracowniach, kształtujących umiejętności społeczne i zawodowe. Oferta poszczególnych placówek różni się, ponieważ wynika z praktycznych względów kadrowych i warunków lokalowych. Do najpopularniejszych pracowni należą jednak: gastronomiczna, stolarska, wikliniarska, krawiecka, rękodzielnicza, multimedialna, poligraficzna, ogrodnicza i florystyczna. WTZ zapewniają też uczestnikom zajęcia fizjoterapeutyczne i rekreacyjne.

Terapia realizowana jest na podstawie indywidualnego programu rehabilitacji uczestnika, którego rezultaty są okresowo ewaluowane. Na podstawie efektów rehabilitacji rada programowa podejmuje decyzję o optymalnym dla uczestnika rozwiązaniu:

- kontynuowaniu rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na przystosowanym stanowisku pracy,

- skierowaniu do ośrodka wsparcia w przypadku niskiego prawdopodobieństwa zatrudnienia,

- przedłużeniu uczestnictwa w zajęciach WTZ ze względu na pozytywne rokowania w dłuższej perspektywie czasowej lub brak możliwości zatrudnienia w danym momencie.

Zajęcia odbywają się zwykle od poniedziałku do piątku po 7 godzin dziennie (tu również są projektowane zmiany, polegające na wydłużeniu czasu pracy placówek do 8 godzin dziennie, w tym 6 godzin bezpośredniej pracy z uczestnikiem).

Uczestnictwo w zajęciach WTZ ma więc charakter przejściowy i zmierza do poprawy sytuacji społecznej osoby z niepełnosprawnością. Nie zapewni opiekunowi szansy pracy w pełnym wymiarze godzin, w znacznym zakresie pozwala mu jednak na realizowanie własnych potrzeb osobistych i zawodowych.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pan X nie chce korzystać z komputera (?)

Jeżeli przed udarem pacjent sprawnie posługiwał się współczesnymi technologiami i wypełniały mu one większość czasu, należałoby postawić powyższą hipotezę pod znakiem zapytania i zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Rozległy udar i afazja diametralnie zmieniają bazowe umiejętności, nie wpływają natomiast na gust, zainteresowania i rodzaj poczucia humoru. Zastrzegam, że biorę pod uwagę najczęstszy profil pacjenta po udarze (nie omawiam tu przypadku nieafatycznych zaburzeń komunikacji). Nie wystarczy więc podać laptopa i zostawić pacjenta samego. Laptop, tablet i telefon wymagają personalizacji i dostosowania do nowych (niestety, często znacznie niższych) możliwości. Jak więc „dostosować” urządzenia? Empatycznie uwzględniając aktualną sytuację pacjenta z afazją: - deficyty poznawcze : zapamiętanie i wykonanie sekwencji czynności staje się trudne – szkatułkowe pakowanie folderów jest labiryntem nie do przebycia; - ograniczenia zmysłów , szczególnie wzroku: pacjent może nie widzieć ...
Czytaj więcej

ŚDS - złoty środek dla rodzin z niepełnosprawnością

Niezależnie od rodzaju i okoliczności powstania niepełnosprawności, wcześniej czy później rodzina musi się zmierzyć z koniecznością poszukiwania zewnętrznego wsparcia w zakresie opieki. Dla rodziców młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną wizją zmiany jest zbliżający się moment ukończenia obowiązkowej edukacji. Opiekunowie osób z chorobą neurodegeneracyjną nie mają tak jasno wyznaczonej granicy, także muszą jednak kiedyś zmierzyć się z faktem, że choroba będzie postępować i konieczne jest podjęcie zdecydowanych działań. W pewnym momencie pozostawienie chorego, który jest coraz bardziej bezradny w otaczającej go rzeczywistości, staje się już ryzykowne. W przypadku udaru jakość życia całej rodziny zmienia się nagle i brutalnie, co wymusza konieczność szybkiego odnalezienia się w nowych warunkach. W sytuacji udaru albo wypadku priorytetem jest oczywiście natychmiastowa rehabilitacja, a ewentualne wdrożenie proponowanego tu rozwiązania pozostaje na czas, kiedy stan chorego jest już s...
Czytaj więcej

Oblicza afazji (3)

W niniejszym cyklu zaprezentowałam już dwie panie, które zmagają się z afazją poudarową. Dzisiaj przedstawiam mojego kolejnego pacjenta, Pana Mikołaja, u którego afazja – mimo pozornych podobieństw – przybiera jeszcze inny obraz. Także tutaj na pierwszy plan wysuwa się niedowład prawostronny i trudności z komunikacją, jednak dokładna analiza problemów nie przypomina ani Pani Mirki, ani Pani Marii. Udar niedokrwienny objął u pacjenta głębokie struktury lewej półkuli mózgu (wyspę, lewy konar mózgu, przednio-środkową część płata skroniowego), co wiąże się z podstawowym deficytem: trudnością z aktualizacją słów i ich zapamiętywaniem. W praktyce utrudnia to porozumienie na jakikolwiek temat: brakuje przede wszystkim czasowników i rzeczowników wszystkich kategorii, chociaż mówiąc bardziej precyzyjnie, pacjent czasem potrafi przywołać dane słowo, ale wielokrotność powtórzeń nie wpływa na łatwiejsze przypomnienie go sobie kolejnym razem (jak ujął to sam Pan Mikołaj, „teraz jest – teraz nie ma”...
Czytaj więcej