ŚDS - złoty środek dla rodzin z niepełnosprawnością

Niezależnie od rodzaju i okoliczności powstania niepełnosprawności, wcześniej czy później rodzina musi się zmierzyć z koniecznością poszukiwania zewnętrznego wsparcia w zakresie opieki.

Dla rodziców młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną wizją zmiany jest zbliżający się moment ukończenia obowiązkowej edukacji. Opiekunowie osób z chorobą neurodegeneracyjną nie mają tak jasno wyznaczonej granicy, także muszą jednak kiedyś zmierzyć się z faktem, że choroba będzie postępować i konieczne jest podjęcie zdecydowanych działań. W pewnym momencie pozostawienie chorego, który jest coraz bardziej bezradny w otaczającej go rzeczywistości, staje się już ryzykowne. W przypadku udaru jakość życia całej rodziny zmienia się nagle i brutalnie, co wymusza konieczność szybkiego odnalezienia się w nowych warunkach. W sytuacji udaru albo wypadku priorytetem jest oczywiście natychmiastowa rehabilitacja, a ewentualne wdrożenie proponowanego tu rozwiązania pozostaje na czas, kiedy stan chorego jest już stabilny.

Jednym z wariantów, które pozwalają na zachowanie równowagi środowiska rodzinnego, zarówno z punktu widzenia opiekuna, jak i pacjenta, jest środowiskowy dom samopomocy.

ŚDS-y powstają w Polsce od 1995 roku i obecnie jest ich już kilkaset, co oznacza że nadal jest ich za mało, ale istnieje szansa na znalezienie takiej placówki w najbliższym mieście powiatowym. Ponieważ w ofercie wielu domów jest także dojazd (oczywiście nie każdy uczestnik dotrze samodzielnie), opieką może być objęta znaczna grupa osób.

Ośrodki różnią się od siebie profilem działalności, a dokładniej – docelową grupą odbiorców, na co wskazuje litera alfabetu, określająca typ domu. Nierzadko placówka decyduje się na połączenie wybranych kategorii. Są to:

· typ A dla osób przewlekle psychicznie chorych

· typ B dla osób z niepełnosprawnością intelektualną

· typ C dla osób przejawiających inne zaburzenia czynności psychicznych

· typ D dla osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

Wszystkie domy realizują jednak zadania wspierająco – aktywizujące, czyli w praktyce zajęcia w różnych pracowniach terapii zajęciowej, wsparcie psychologiczne, pomoc w codziennym funkcjonowaniu, planowaniu wydatków i załatwianiu spraw urzędowych, możliwość uczestniczenia w wydarzeniach kulturalnych. Uczestnicy codziennie mogą zaplanować posiłek, samodzielnie go przygotować z zakupionych w sąsiedztwie produktów i wspólnie zjeść. W ciągu każdego dnia biorą udział w zajęciach indywidualnych i grupowych, razem mogą odpocząć, wybierając ulubione zajęcia.

O konkretne informacje najlepiej pytać w swoim ośrodku pomocy społecznej, bo i tak właśnie tutaj składa się wniosek o przyjęcie podopiecznego do ŚDS-u. Na pewno trzeba będzie załączyć zaświadczenie od psychiatry lub neurologa, dobra informacja jest jednak taka, że nie powinno być konieczne orzeczenie o niepełnosprawności ani o stopniu niepełnosprawności, co w niektórych przypadkach mogłoby stanowić istotną przeszkodę.

ŚDS jest więc ośrodkiem wsparcia dziennego (bywają też całodobowe), pozwalającym na bezpieczne i konstruktywne zagospodarowanie uczestnikom 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku. Nikogo nie trzeba chyba przekonywać, że dla opiekunów jest to szansa na komfortową, spokojną pracę, dla podopiecznych – przedłużenie społecznej egzystencji, czyli jednocześnie sprawności psychofizycznej! Osoba niepełnosprawna nie pozostaje odizolowana w domu ze swoim lękiem i depresją, ale musi o siebie zadbać, regularnie wyjść do przyjaznych ludzi, codziennie wykonać parę praktycznych czynności i ruszyć głową podczas zajęć.

Można mnożyć przedstawione powyżej racjonalne argumenty, przemawiające za oferowaniem dorosłym osobom niepełnosprawnym takiej formy organizacji czasu. Dla mnie jednak autentyczne zadowolenie uczestników, dla których dzień bez swojego ŚDS-u to dzień stracony, jest najlepszą rekomendacją! 😊

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pan X nie chce korzystać z komputera (?)

Jeżeli przed udarem pacjent sprawnie posługiwał się współczesnymi technologiami i wypełniały mu one większość czasu, należałoby postawić powyższą hipotezę pod znakiem zapytania i zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Rozległy udar i afazja diametralnie zmieniają bazowe umiejętności, nie wpływają natomiast na gust, zainteresowania i rodzaj poczucia humoru. Zastrzegam, że biorę pod uwagę najczęstszy profil pacjenta po udarze (nie omawiam tu przypadku nieafatycznych zaburzeń komunikacji). Nie wystarczy więc podać laptopa i zostawić pacjenta samego. Laptop, tablet i telefon wymagają personalizacji i dostosowania do nowych (niestety, często znacznie niższych) możliwości. Jak więc „dostosować” urządzenia? Empatycznie uwzględniając aktualną sytuację pacjenta z afazją: - deficyty poznawcze : zapamiętanie i wykonanie sekwencji czynności staje się trudne – szkatułkowe pakowanie folderów jest labiryntem nie do przebycia; - ograniczenia zmysłów , szczególnie wzroku: pacjent może nie widzieć ...
Czytaj więcej

Oblicza afazji (3)

W niniejszym cyklu zaprezentowałam już dwie panie, które zmagają się z afazją poudarową. Dzisiaj przedstawiam mojego kolejnego pacjenta, Pana Mikołaja, u którego afazja – mimo pozornych podobieństw – przybiera jeszcze inny obraz. Także tutaj na pierwszy plan wysuwa się niedowład prawostronny i trudności z komunikacją, jednak dokładna analiza problemów nie przypomina ani Pani Mirki, ani Pani Marii. Udar niedokrwienny objął u pacjenta głębokie struktury lewej półkuli mózgu (wyspę, lewy konar mózgu, przednio-środkową część płata skroniowego), co wiąże się z podstawowym deficytem: trudnością z aktualizacją słów i ich zapamiętywaniem. W praktyce utrudnia to porozumienie na jakikolwiek temat: brakuje przede wszystkim czasowników i rzeczowników wszystkich kategorii, chociaż mówiąc bardziej precyzyjnie, pacjent czasem potrafi przywołać dane słowo, ale wielokrotność powtórzeń nie wpływa na łatwiejsze przypomnienie go sobie kolejnym razem (jak ujął to sam Pan Mikołaj, „teraz jest – teraz nie ma”...
Czytaj więcej

Czy pytać pacjenta o zgodę na dalszą rehabilitację?

Mimo szacunku dla podmiotowości pacjenta – NIE. Proponuję po prostu dyplomatyczne przedstawienie zaleceń lekarskich co do dalszego leczenia na innym oddziale – dla dobra pacjenta. Wyobraźmy sobie, że mamy rozbitą głowę – nie dość, że wszystko boli, nie możemy się ruszać, to jeszcze jesteśmy skołowani, nie bardzo wiemy, gdzie i w jakim celu się znaleźliśmy, mamy ochotę po prostu wrócić do własnego łóżka i poleżeć w świętym spokoju (przypominam, że pozostawienie pacjenta w świętym spokoju po udarze gwarantuje pozostawienie go w tym stanie już na zawsze!). W tym momencie wymaga się od nas decyzji co do przeniesienia na oddział rehabilitacji neurologicznej, którego nigdy nie widzieliśmy. Mówiąc delikatnie, to nie jest najlepszy pomysł. Pacjent po udarze ma prawo być zdezorientowany i zagubiony, potrzebuje czasu, żeby dojść do siebie. Na jego niekorzyść oddziałuje też czasem afazja sensoryczna – trudność z rozumieniem mowy. Zdarza się, że dopiero pod koniec pobytu na oddziale rehabilitacji ...
Czytaj więcej