Niesamowitości z terapeutycznej codzienności: Mati – wąż

Niniejszym rozpoczynam cykl o całkowicie odmiennej wymowie – to krótkie anegdotki z rzeczywistości terapeutycznej, perełki, które sprawiają, że nie ma piękniejszego zawodu na świecie. Dzięki tej pracy miałam zaszczyt poznać wyjątkowych ludzi, którzy pod wieloma względami przewyższają „normalsów”. Można się zastanowić nad nową definicją niepełnosprawności 


Mati – wąż

Matiego poznałam, kiedy miał 13 lat i był mojego wzrostu. Nie mówił, za to stres wyrażał piskiem i autoagresją, szczególnie uciskaniem brody – pozostałość po dawnej terapii. Według orzeczeń miał diagnozę autyzmu z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym – zgadzam się co do autyzmu, co do niepełnosprawności intelektualnej Matiego – nigdy.

Było to w dniu, kiedy w prywatnym życiu skrajnie zirytował mnie sąsiad; po kilku godzinach zdenerwowanie nieznacznie minęło, przybrałam maskę kulturalnego terapeuty i ruszyłam na spotkanie podopiecznego.

Nie dla moich podopiecznych maski! Mati od wejścia patrzył ponad moją głowę, a kiedy się zbliżyłam, położył mi rękę na ciemieniu, czego zwyczajnie nie robił. Poprosiłam o wyjaśnienie (bo było to już w okresie, kiedy mogliśmy rozmawiać na każdy temat) – mówi, że gorące. Pytam dalej, co to jego zdaniem oznacza – „Że się zdenerwowałaś”…

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ŚDS - złoty środek dla rodzin z niepełnosprawnością

Niezależnie od rodzaju i okoliczności powstania niepełnosprawności, wcześniej czy później rodzina musi się zmierzyć z koniecznością poszukiwania zewnętrznego wsparcia w zakresie opieki. Dla rodziców młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną wizją zmiany jest zbliżający się moment ukończenia obowiązkowej edukacji. Opiekunowie osób z chorobą neurodegeneracyjną nie mają tak jasno wyznaczonej granicy, także muszą jednak kiedyś zmierzyć się z faktem, że choroba będzie postępować i konieczne jest podjęcie zdecydowanych działań. W pewnym momencie pozostawienie chorego, który jest coraz bardziej bezradny w otaczającej go rzeczywistości, staje się już ryzykowne. W przypadku udaru jakość życia całej rodziny zmienia się nagle i brutalnie, co wymusza konieczność szybkiego odnalezienia się w nowych warunkach. W sytuacji udaru albo wypadku priorytetem jest oczywiście natychmiastowa rehabilitacja, a ewentualne wdrożenie proponowanego tu rozwiązania pozostaje na czas, kiedy stan chorego jest już s...
Czytaj więcej

Pan X nie chce korzystać z komputera (?)

Jeżeli przed udarem pacjent sprawnie posługiwał się współczesnymi technologiami i wypełniały mu one większość czasu, należałoby postawić powyższą hipotezę pod znakiem zapytania i zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Rozległy udar i afazja diametralnie zmieniają bazowe umiejętności, nie wpływają natomiast na gust, zainteresowania i rodzaj poczucia humoru. Zastrzegam, że biorę pod uwagę najczęstszy profil pacjenta po udarze (nie omawiam tu przypadku nieafatycznych zaburzeń komunikacji). Nie wystarczy więc podać laptopa i zostawić pacjenta samego. Laptop, tablet i telefon wymagają personalizacji i dostosowania do nowych (niestety, często znacznie niższych) możliwości. Jak więc „dostosować” urządzenia? Empatycznie uwzględniając aktualną sytuację pacjenta z afazją: - deficyty poznawcze : zapamiętanie i wykonanie sekwencji czynności staje się trudne – szkatułkowe pakowanie folderów jest labiryntem nie do przebycia; - ograniczenia zmysłów , szczególnie wzroku: pacjent może nie widzieć ...
Czytaj więcej

Oblicza afazji (3)

W niniejszym cyklu zaprezentowałam już dwie panie, które zmagają się z afazją poudarową. Dzisiaj przedstawiam mojego kolejnego pacjenta, Pana Mikołaja, u którego afazja – mimo pozornych podobieństw – przybiera jeszcze inny obraz. Także tutaj na pierwszy plan wysuwa się niedowład prawostronny i trudności z komunikacją, jednak dokładna analiza problemów nie przypomina ani Pani Mirki, ani Pani Marii. Udar niedokrwienny objął u pacjenta głębokie struktury lewej półkuli mózgu (wyspę, lewy konar mózgu, przednio-środkową część płata skroniowego), co wiąże się z podstawowym deficytem: trudnością z aktualizacją słów i ich zapamiętywaniem. W praktyce utrudnia to porozumienie na jakikolwiek temat: brakuje przede wszystkim czasowników i rzeczowników wszystkich kategorii, chociaż mówiąc bardziej precyzyjnie, pacjent czasem potrafi przywołać dane słowo, ale wielokrotność powtórzeń nie wpływa na łatwiejsze przypomnienie go sobie kolejnym razem (jak ujął to sam Pan Mikołaj, „teraz jest – teraz nie ma”...
Czytaj więcej